Şevval Eraslan

Değişir mi insan, yoksa kendiyle mi geç tanışır?

Bir damla sudan gelen yalnızlığım okyanusu küçümsüyor şimdilerde. O bir damla suydu umudum ve yine oydu zincirlerimi eriten ateşim.

Toprağın kokusu bana anıları hatırlatır. Bursa'nın fethini, elime ilk kılıç aldığım günü hatırlatır. Oyun oynayan çocukları ve de çarşıdaki baharat kokusunu hatırlatır. Fatih'in İstanbul'u aldığı günü, ilk secde ettiğim günü hatırlatır. Bir ana, bir çocuk doğurmuştu; o çocuğun kokusunu hatırlatır. Ben defalarca öldüm, toprak ölmez. O, hep hatırlatır.

Aşk senin varlığında yok olmaktı. Sen varken bana yer yoktu. Zalime yer yoktu. Zalim şüpheye yer yoktu. Sen hep vardın. Ben ise varlığında oldum. Varlığında kayboldum.