Karanlik bir geceydim ben, gokyuzunde yildizlari olmayan, aysiz, isiksiz bir gece. Icimde firtinalar kopuyordu ama disarim sessizdi. Kimse bilmiyordu ne yasadigimi, kimse goremiyordu golgelerin arasinda kaybolmus halimi. Karanlik sadece disarida degil, icimde de hukom suruyordu.
Sonra sen bir isik olup geldin. Beklenmedik, davet edilmemis, ama tam da ihtiyac duyuldugu anda. Isik bazen boyle gelir ya, onu aramadgin bir anda, pesini biraktigin bir anda belirir. Sen de oyle belirdin hayatimda, karanligin en koyu aninda bir kibrit cakintisi gibi.
Golgelerin arasinda buldum seni. Golgeler senden kacmiyordu, aksine senin isinla dans ediyorlardi. Cunku isik ve karanlik birbirinin dusmani degil, birbirinin tamamlayicisidir. Biri olmadan digeri var olamaz. Bunu senden ogrendim, senin isiginda anladim.
Aydinlandin tum dunyami, ama bu aydinlik ani degil, yavas yavas oldu. Once bir kosede kucuk bir parildama, sonra odanin bir kismini kaplayan bir aydinlik, derken tum karanligi silip supuren bir sabah gibi. Isik sabir ister, birden gelmez, adim adim yayilir.
Simdi biliyorum ki karanlik olmadan isik olmaz. Gece olmadan gun dogmaz. Kayip olmadan bulusma yoktur. Acinin icinden gecmeden huzuru bulamazsin. Bu hayatin en buyuk paradoksu ve en derin gercegi. Biz insanlar acidan kacinir, karanliktan korkariz. Ama bilmeyiz ki, kacindigimiz sey bizi bekleyen guzelliklerin kapisidir.
Her karanlik gecenin bir sabahi vardir. Her kissin bir bahari, her gozyasinin bir gulumsemssi. Onemli olan karanlikta kalmayi secmemek, isiga dogru bir adim atmaktir. O adim ne kadar kucuk olursa olsun, karanlikta atilan tek bir adim bile devrim niteligindedir.
Ben de attim o adimi. Korka korka, titreye titreye ama kararli bir sekilde. Ve her adimda biraz daha aydinlandi yolum. Her adimda biraz daha hafifledi yukum. Artik karanliktan korkmuyorum cunku biliyorum ki, karanlik gecici ama isigin kaynagi sonsuz.
Sana da soyluyorum, karanliktaysan eger: Birak karanlik olsun, birak gece coesun. Ama asla unutma ki, senin icinde bir isik var. O isik belki simdi kucuk, belki titrek, belki neredeyse sonmek uzere. Ama orada, hala orada. Onu koru, onu buyut, ona inan. Cunku senin isigin sadece seni degil, etrafindakileri de aydinlatacak.
Karanliktan isiga yolculuk bitmez. Her gun yeni bir karanlikla karsilasir, her gun yeniden isik arariz. Ama her seferinde biraz daha guclu, biraz daha bilge, biraz daha umutlu oluruz. Bu yolculugun kendisi hayattir ve her adimi degerlidir.
Muhteşem.
Kaleminize sağlık, harika bir yazı.
Bunu herkesin okuması lazım.
Muhteşem bir bakış açısı!
Bu şiirle başlayan güne güzel başladım.
Tam da bugün buna ihtiyacım vardı.