Gokyuzune bakiyorum sessizce, bulutlarin arasinda kaybolmus bir ruh gibi suzuluyor gozlerim. Mavinin her tonu farkli bir hikaye anlatiyor bana; acik mavi umuttur, koyu mavi ise huzundur. Bu iki renk arasinda gidip gelen bir kalp var gogusumde, ne tarafa yonelecegini bilemeyen, ama her iki yone de asina olan bir kalp.
Dualarim maviye karisiyor, gokyuzunun derinliklerine dogru yukseliyor. Her kelime bir kus gibi kanat cirpiyor, her cumle bir bulut gibi suzuluyor. Dua etmek bir konusma degil aslinda, bir teslimiyettir. Kendini bir buyuk guce birakma, ellerini acma ve icindeki en saf duyguyu disari verme eylemidir. Ben de tam bunu yapiyorum bu siirle.
Bulutlarin arasinda kaybolurken hatiralar canlanyor. Cocuklugumun o masumane gunleri, annemin sesi, babamin elleri, dedemin hikyeleri. Hepsi mavinin icinde yasiyor, hepsi gokyuzunun bir kosesinde saklanmis. Onlara ulasmak icin bazen gozlerimi kapatiyor, bazen de gokyuzune bakiyorum saatlerce.
Bir huzur buluyor ruhum bu bakista. Sehrin gurultusu, hayatin kosturmacasi, insanlarin birbirine yabancilasmaisi... Hepsi bir anda anlamsizlasiyor gokyuzune baktigimda. Cunku gokyuzu bize hatrilatir: Sen kucuksun, ama kucuk olmak deger-siz olmak degildir. Bir damla su bile okyanusu olusturur.
Mavi bir dua var icimde, sessiz ama guclu. Gorunmez ama hissedilir. Bu dua ne bir istek ne bir yakaris; bir sukunettir sadece. Icimde firtinalar koparken bile, bu mavi dua beni sakinlestirir. Ruzgar ne kadar sert eserse essin, bu duanin sicakligi beni sarar.
Bazen gecenin karanligi coker uzerime, yildizlar bile saklanir bulutlarin arkasina. O zaman mavi dua degisir, gecenin lacivertine burunur. Ama ozunu kaybetmez, hala ayni saf duyguyu tasir icinde. Karanlikta bile isik aramanin, umut etmenin, teslim olmamanin siiridir bu.
Sabah olunca her sey yeniden baslar. Gunes dogar, mavi tekrar ortaya cikar ve dua devam eder. Her gun yeni bir sayfa, her gundogumu yeni bir firsattir. Bu dongu bitmez, bu dua bitmez, bu mavi bitmez. Ta ki son nefesimize kadar gokyuzu bizimle olacak, mavi duamiz yukselmeye devam edecek.
Simdi sana soruyorum: Sen de baktin mi bugun gokyuzune? Sen de duydun mu mavinin fisiltisini? Durmayi, nefes almayi, anin icinde kaybolmayi denedin mi? Eger denemediysen, simdi tam zamani. Gozlerini kapat, derin bir nefes al ve birak mavi duanin seni sarmalasin. Cunku bu dua herkesin icinde var, sadece hatirlanmayi bekliyor.
Gokyuzune bakiyorum bir kez daha. Bu sefer gulumseiyorum. Cunku biliyorum ki, ne olursa olsun, mavi her zaman orada olacak. Duam her zaman yukselecek. Ve bu hayat, tum zorluklarina ragmen, yasanmaya deger olacak. Mavi duanin yankisi sonsuza kadar sururecek.
Çok derin ve anlamlı.
Tam da bugün buna ihtiyacım vardı.
İçime dokundu, teşekkürler.
Kesinlikle katılıyorum!
Aynen öyle, ben de aynı şeyi düşündüm.
Çok etkileyici bir şiir, kalbime işledi.