Toprak Ananın Ninnisi

Ayaklarimin altinda yuzyillarin sessiz tanigi uzaniyor, toprak ana. Her adimimda tarih eziliyor, her bastigim yerde bir medeniyet uyuyor. Toprak sadece bir yuzey degil, bir hafizadir. Butun yasanmisliklari emer, saklar ve zamanl gelince geri verir. Tohumlar verdiginde cicek olarak, agaclar verdiginde meyve olarak.

Toprak ana her seyi bilir. Her gozyasini gormus, her kahkahayi duymustur. Uzerinde savaslar yapilmis, barislar ilan edilmis, asklar yasanmis, vedalasılmistir. Ama toprak hicbir zaman yargilamaz. Kabul eder, sarar, sarmalar. Bir ananin cocugunu kucaklamasi gibi, toprak da uzerindeki her canliyi kucaklar.

Tohumlar guvenle duser ustune, cunku bilirler ki toprak onlari barindracaktir. Kucuk bir tohum buyuk bir imanla topragin bagrina gomulur. Karanlikta, nemde, sessizlikte bekler. Ve bir gun, kimsenin beklemedigi bir anda, toprak yarilir ve yesil bir filiz basini cikarir. Bu mucize her bahar tekrarlanir ama hic eskimez.

Cicekler acar bagrindan topraginm, rengarenk, cesit cesit. Her cicek farkli bir dilde konuusur ama hepsi ayni seyi soyler: Hayat devam ediyor. Kis ne kadar sert olursa olsun, kuraklik ne kadar uzun surerse sursun, toprak her zaman yeniden canlanir. Bu direnc, bu inat, bu umut topraginm bize en buyuk ogretisidir.

Toprak hayatin kendisidir. Dogumun da, olumun de ana rahmidir. Biz topraktan geliriz ve topraga doneriz. Bu dongu binlerce yildir devam ediyor ve devam edecek. Toprak bize ogretir ki, hicbir sey sonsuza kadar surmez ama hicbir sey de tamamen bitmez. Her son bir baslangictir, her olum bir donusundur.

Dedemiz toprakla konusurdu, ellerini topraga daldirip nemini hissederdi. Topraginn dilini bilirdi, ne zaman ekilecegini, ne zaman biiclecegini, ne zaman dinlenecegini. Biz modern insanlar bu dili unuttuk. Betonun, asfaltin, camn arkasina saklandik ve topraktan kopttuk. Ama toprak bizi unutmadi, hala bekliyor, hala cagirlyor.

Bir avuc toprak alin elinize, koklayiin. O kokuda yuzlerce yilin hikayesi var. Yagmurun, gunesin, ruzgarin, canli ve cansiz her seyin izleri var. Toprak bir kitaptir, sayfalari katmanlar, kelimeleri mineraller, cumleleri koklerdir. Onu okumayii bilenler icin sonsuz bir bilgelik kaynagindir.

Toprak ana ninnisini soylemeye devam ediyor. Sessiz, derin, huzunlu ama umut dolu bir ninni. Bu ninniyi duymak icin kulak vermek yeterli. Ayakkabilarinizi cikarin, cimlerin uzerinde yuruuyn, topraga dokunun. O zaman anlayacaksiniz ki, toprak sadece uzerinde yasadiigimiz bir yer degil, yasamin ta kendisidir.

Ve bir gun hepimiz toprak olacagiz. Bu korkutucu degil, huzur verici. Cunku toprak olmak demek, hayatin dongusune katilmak demek. Bir cicek olarak yeniden acmak, bir agac olarak yeniden yukselmek demek. Toprak ananin kucaginda sonsuza kadar yasayacagiz, farkli formlarda ama hep canli.