Hepimiz yildiz tozundan yapilmisiz, milyon yil oncesinin isigiyiz. Evrenin unutulmus sarkilariyiz, kozmosun cocuklariyiz. Bu sadece siirsel bir ifade degil, bilimsel bir gercek. Bedenimizi olusturan her atom, milyarlarca yil once bir yildizin icinde yaratildi. Biz kelimenin tam anlamiyla yildiz tozuyuz.
Dusunun bir: Kalbinizi oluturan demir, bir zamanlar devasa bir yildizin cekirdeginde, akil almaz sicakliklarda ve basinclarda olusstu. O yildiz omrunu tamamlayinca patlladi ve icindeki tum elementleri evrene sacti. Milyarlarca yil sonra, o demir atomlari bir araya geldi ve sizin kalbinizi olusturdu. Her kalp atisi, kozmik bir miraasin yankisidir.
Gece gokyuzune baktigimizda gordugumuz yildizlar bizim akrabalarimizdir. Onlarin icinde ayni elementler var, ayni fizik kanunlari isliyor, ayni kozmik dans devam ediyor. Biz onlardan farkli degiliz, sadece farkli bir formda var oluyoruz. Onlar isik olarak parliyorlar, biz bilinc olarak.
Evrenin yaklasik on dort milyar yillik tarihinde insanligiin var olma suresi goz acip kapayincaya kadardir. Ama bu kisa surede ne buyuk isler basardik. Dili icat ettik, sanati yarattik, bilimi gelistirdik, ayi kesfettik. Yildiz tozundan yaratilmis bu kucuecuk varliklar, evreni anlamaya calisiyor. Bu ne buyuk bir cesaret, ne buyuk bir merak.
Yildizlar soner ama tozlari kalir. Biz de oyle degilmiyiz? Bedenler fanidir ama izler ebedidir. Bir anne cocuugunun yuzune baktiginda, onda kendi annesini, annesinin annesini gorur. Genler nesillden nesile aktarilir, tiipki yildiz tozunun evren icinde dolasmsasi gibi. Hicbir sey kaybolmaz, sadece donusur.
Bazen kendimizi cok kuciuk hissederiz. Evrenin ucsuzlugu karsisinda, yildizlarin buyuklugu karsisinda, zamanin sonsuzlugu karsisinda bir hiclik duygusu kaplar bizi. Ama bu yanlis bir bakis acisidir. Kucuk olmak onemsiz olmak degildir. Bir atom gorulemeyecek kadar kucuktur ama atomlar olmadan evren var olamaz.
Biz de oyle, kucuguz ama onemlyiiz. Her birimiz evrenin benzersiz bir ifadesiiyiz. Hicbirimiz bir digerinin kopyasi degiliz, hicbirimiz tekrarlanamyiz. Yildiz tozundan yaratilmis milyarlarca insan var ama her biri farkli, her biri ozel, her biri tekrarlanamaz bir varlik. Bu ne buyuk bir zenginlik.
Geceleyin gokyuzune baktignizda sunu hatirlayin: Siz de bir yildizsiniz. Belki gokyuzunde parlamiyorsunuz ama bu dunyada parliyorsunuz. Isiginiiz belki cok uzaklara ulasmiyor ama yakinlarniizin hayatini aydinlatiyor. Ve bu yeterli, fazlasiyla yeterli.
Yildiz tozuyuz, yildiz tozuna donecegiz. Bu arada yasayacagiz, sevecegiz, acii cekecegiz, gulecegiz, aglayacagiz. Tum bunlar yildiz tozunun dansidir, evrenin bize sundugu kisa ama muhtesem bir gosterinin parcasidir. Bu gosteriyi doya doya izleyelim, doya doya yasayalim. Cunku biz yildiz tozundaniz ve bu mucize her an devam ediyor.
Şiirin ritmi muhteşem, okurken kayboldum.
Muhteşem bir bakış açısı!