Mektup Yazdım Göndermedim

Bir mektup yazdım bu gece, sana. Kelimeleri seçerken ellerim titredi. Her cümle bir itiraf, her paragraf bir yaraydı. Yazdım ama göndermedim.

Mektubun başında Sevgili diye başlamıştım. Sonra sildim. Sadece senin adını yazdım, başka hiçbir hitap bu kadar çok şey anlatamazdı.

Her sabah uyandığımda ilk seni düşünüyorum. Gözlerimi açmadan önce senin yüzün canlanıyor zihnimde. Sonra gözlerimi açıyorum ve sen yoksun.

Özlem kelimesini kaç kez kullandım sayamadım. Belki de bazı duygular kelimeye sığmaz, en derin duygular sessizlikte saklanır.

Sana bazı şeyleri sormak istedim. Mutlu musun? Bazen beni düşünüyor musun? Bu soruları yazdım ama cevabından korktum.

Mektubun sonuna bir şiir ekledim. Kısa bir şiirdi ama her kelimesi ağırdı. Sevgi ağırdır çünkü, taşıyamayız bazen.

Zarfın üzerine adresini yazdım. Postaneye kadar yürüdüm. Ama gönderemedim. Elimde tuttum zarfı, sonra cebime koydum.

O mektup hâlâ çekmecemde duruyor. Ama yazılmış olması yeter. Gönderilmemiş mektuplar belki en samimi olanlardır.