Pencerenin önünde oturuyorum, her zamanki yerimde. Ben bir kediyim, pencerenin kedisi. Dışarıya çıkamam ama dışarıyı herkesten iyi bilirim.
Sabah olunca güneş pencereden içeri süzülür, tüylerimi ısıtır. Mutluluk bazen bu kadar basittir, bir pencere önünde güneşlenmek kadar basit.
Aşağıdaki sokaktan insanlar geçer. Aceleci adımlarla, telefonlarına bakarak, birbirlerini görmeden yürürler.
Bir güvercin geliyor pencereye bazen. İkimiz de kendi dünyamızdan memnunuz. Belki de mutluluğun sırrı budur.
Gecenin karanlığı inince sokak değişiyor. Gece benim en sevdiğim zamandır çünkü gecede sessizlik var ve sessizlikte huzur var.
Bazen sahibim beni kucağına alır. Sevilmek güzel şeydir, ister insan ol ister kedi. Sevgi evrensel bir dildir.
Yağmur yağdığında pencereye damlalar vurur. Her damla küçük bir müzik yapar. Yağmuru seviyorum çünkü yağmur temizler, yıkar, yeniler.
Ben penceredeki kediyim ve bu benim hikâyem. Huzur var, sevgi var, gözlem var. Hayat güzel, pencereden de görülse.
Yorumlar 0
Yorum yapmak ve şiirleri beğenmek için giriş yapın