Rüzgâr bugün bana bir şiir getirdi. Uzak diyarlardan, bilmediğim şehirlerden esen bir rüzgâr. İçinde tuz vardı, çiçek kokusu vardı.
Rüzgârın dili var, biliyor musunuz? Yavaşça eserken fısıldıyor, sert estiğinde bağırıyor, durduğunda ise susuyor.
Büyükannem derdi ki: Rüzgâr insanların dualarını taşır yavrum. Ben de her rüzgâr estiğinde dua ederdim.
Şimdi büyüdüğümde bile rüzgârı dinliyorum. Bazen bana çocukluğumu hatırlatır, bazen annemin sesini getirir.
Rüzgâr bir gezgindir, dünyanın en özgür gezgini. Sınır tanımaz, duvar tanımaz, engel tanımaz.
Sonbahar rüzgârı en melankolik olanıdır. Bırakmayı öğretir bize sonbahar rüzgârı.
İlkbahar rüzgârı ise en neşelisidir. Çiçek kokularını taşır, kuş seslerine eşlik eder.
Bu şiiri rüzgâr yazdırdı bana. Ben sadece kalemi tuttum, kelimeleri rüzgâr seçti.
Yorumlar 0
Yorum yapmak ve şiirleri beğenmek için giriş yapın