Karanlıktan Işığa Yolculuk

Karanlık bir geceydim ben, gökyüzünde yıldızları olmayan, aysız, ışıksız bir gece. İçimde fırtınalar kopuyordu ama dışarım sessizdi.

Sonra sen bir ışık olup geldin. Beklenmedik, davet edilmemiş, ama tam da ihtiyaç duyulduğu anda. Işık bazen böyle gelir ya, onu aramadığın bir anda belirir.

Gölgelerin arasında buldum seni. Çünkü ışık ve karanlık birbirinin düşmanı değil, birbirinin tamamlayıcısıdır.

Yolculuk başladı karanlıktan ışığa. Kolay değildi, hiç kolay değildi. Adım adım, düşerek kalkarak ama hiç pes etmeden yürüdüm.

Işığa doğru yürürken insanları gördüm. Benim gibi ışık arayan insanları. Birlikte yürümek daha güzel.

Gecenin en karanlık anı, şafağın hemen öncesidir derler. Her karanlığın bir sonu var, her gecenin bir sabahı var.

Bu şiir bir yolculuk hikâyesi. Karanlıktan ışığa, umutsuzluktan umuda. Hayatın kendisi bir yolculuk ve biz hepimiz yolcuyuz.